«وبلاگ نویسی در ایران، جدی تر شده است»

به گزارش«وبلاگ نیوز» به نقل از ایرنا وبلاگ نویسی در ایران، تقریبا از 12 سال پیش و با تاسیس تارنماهای ویژه وبلاگ فارسی، به گرایشی همگانی تبدیل شد و خیلی زود، بسیاری از جوانان، نوشتن وبلاگ را در دستور کارهای روزانه خود قرار دادند.

این گرایش یک دهه ادامه یافت، اما با افزایش محبوبیت شبکه های اجتماعی و شاید فناوری های اجتماعی در تلفن های هوشمند، امروزه از هواداران وبلاگ نویسی کاسته شده است. برای آگاهی از این واقعیت، لازم نیست وبلاگ نویس باشیم؛ کافی است به تارنمای رتبه سنجی الکسا سر بزنیم و سقوط شمار بازدیدکنندگان تارنماهای وبلاگ ایرانی را ببینیم.

با این همه، ایرانیان هنوز از جمله ملت های هوادار وبلاگ نویسی هستند. در جمع 20 تارنمای پربیننده جهان، ˈبلاگ اسپاتˈ با داشتن رتبه هفتدهم، تنها تارنمایی است که خدمات سنتی وبلاگ نویسی را ارایه می کند، اما در ایران، رتبه های سوم، هشتم و هفدهم از فهرست پربیننده ترین تارنماها، متعلق به سایت هایی است که خدمات وبلاگ به کاربران می دهند.

برای آشنایی با جنبه های تاریخی و اجتماعی وبلاگ نویسی در ایران و چشم انداز وبلاگ ایرانی، به سراغ سه تن از وبلاگ نویسان قدیمی رفته و گفت وگویی با آنها انجام داده است.

«علی ستاری» توسعه دهنده وب، به «عصر پیش از وبلاگ نویسی» اشاره می کند؛ عصری که «فهرست های رایانامه ای» (mailing lists) ارتباط مجازی میان افراد ایجاد می کرد و اگر کسی می خواست مطلبی را برای گروهی بنویسد، ازهمین فهرست ها استفاده می کرد.

ستاری محدود بودن مخاطب فهرست های رایانامه ای را تنها یکی از کاستی های این روش ارتباطی می داند و بر نداشتن بایگانی و از بین رفتن داده ها، به عنوان ضعف دیگر این روش نیز تاکید می کند.

با ورود به عصر وبلاگ، نه تنها امکان ماندگاری مطالب به وجود آمد، بلکه به تدریج، روش هایی برای دریافت بازخورد از مخاطبان نیز ایجاد شد که بر جاذبه های وبلاگ نویسی افزود.

تارنمای «دفترچه خاطرات آزاد» (Open Diary) که کار خود را از سال 1998 آغاز کرد، احتمالا نخستین ارایه کننده خدمات وبلاگ نویسی به معنای امروزی اش بود. نوآوری هایی چون امکان نظر دادن به نوشته های دیگران نیز توسط همین تارنما انجام شد.

در ایران، «پرشین بلاگ» نخستین تارنمای تمام فارسی و ارایه کننده خدمات وبلاگ نویسی بود که کار خود را از سال 1381 آغاز کرد. پس از پرشین بلاگ، به سرعت، تارنماهای بسیاری با همین کارکرد ایجاد شد و گسترش یافت.

ستاری معتقد است وبلاگ نویسی به زبان فارسی، در آغاز (پیش از ظهور پرشین بلاگ)، پدیده ای شخصی نبود و وبلاگ نویسان، معمولا از ادبیات روزنامه نگاری استفاده می کردند. سپس با گذشت زمان، دوران همه گیری وبلاگ نویسی آغاز شد؛ به طوریکه بیشتر کاربران اینترنت، به کمک تارنماهای رایگان، یک وبلاگ شخصی تاسیس کردند و به نوشتن مطالب شخصی تر، و بعضا بسیار شخصی، با ادبیاتی عامیانه پرداختند. درنهایت نیز، در دوران کنونی، وارد عصری شده ایم که بسیاری از استادان دانشگاه، ترجیح می دهند برای ارتباط با دانشجویان، به اشتراک گذاشتن منابع علمی یا اعلان برنامه های آموزشی، از یک وبلاگ استفاده کنند.

«امیرمسعود ایرانی بناب» کارشناس نرم افزار، کاهش وبلاگ نویسی در ایران را به کاهش تعداد «عامیانه نویسان» (به تعبیر «ستاری») مربوط می داند و می گوید: هجوم به وبلاگ نویسی، نتیجه یک موج جمعیت نوجوان بود که اکنون به سن بزرگسالی رسیده اند و فرصت کمتری برای ارتباطات اجتماعی در اینترنت دارند. از سوی دیگر، شبکه های اجتماعی نوظهور، امکان بازخوردهای بیشتر را فراهم آورده اند و البته جذاب تر از وبلاگ نویسی هستند.

اما «علی ایرانی» توسعه دهنده وب، به نقاط قوت وبلاگ نویسی اشاره می کند. وی یادآوری می کند که وبلاگ، مخاطب گسترده دارد، اما بسیاری از افراد معمولی که در شبکه های اجتماعی (مانند فیس‌بوک) می نویسند، در واقع برای دوستانشان (و نه همگان) می نویسند.

به گفته وی، همین ویژگی سبب می شود که «موتورهای جست وجو» در اینترنت، رتبه وبلاگ ها را بسیار بالاتر از مطالب منتشر شده در شبکه های اجتماعی قرار دهند. به همین دلیل است که مطالب یک وبلاگ کهنه نمی شود و پس از سال ها، همچنان در اینترنت دیده می شود و بازخورد دریافت می کند.

علی ایرانی همچنین در کمرنگ شدن وبلاگ نویسی، نقشی برای فناوری گوشی های هوشمند قائل نیست و معتقد است شبکه هایی مانند «وایبر»، اگرچه امکان تشکیل گروه را می دهند، اما در نهایت، پرونده آنها «پیامک» یا «پیامک های بلند» است و هرگز نمی توانند کارکرد وبلاگ نویسی را داشته باشند.

وی نیز معتقد است بخشی از مخاطبان وبلاگ نویسی، جذب فیس بوک و گوگل پلاس شده اند.

انتهای پیام /.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

چرا همراه من؟